וַיַּ֣רְא כָּל־יִשְׂרָאֵ֗ל כִּ֠י לֹֽא־שָׁמַ֣ע הַמֶּלֶךְ֮ אֲלֵיהֶם֒ וַיָּשִׁ֣בוּ הָעָ֣ם אֶת־הַמֶּ֣לֶךְ דָּבָ֣ר ׀ לֵאמֹ֡ר מַה־לָּנוּ֩ חֵ֨לֶק בְּדָוִ֜ד וְלֹֽא־נַחֲלָ֣ה בְּבֶן־יִשַׁ֗י לְאֹהָלֶ֙יךָ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל עַתָּ֕ה רְאֵ֥ה בֵיתְךָ֖ דָּוִ֑ד וַיֵּ֥לֶךְ יִשְׂרָאֵ֖ל לְאֹהָלָֽיו׃
Ketika seluruh Israel melihat bahwa raja tidak mendengarkan mereka, rakyat itu memberi jawaban kepada raja, katanya: “Bagian apakah yang kami miliki pada Daud? Kami tidak mendapat milik pusaka pada anak Isai! Ke kemahmu, hai Israel! Sekarang, uruslah rumahmu sendiri, hai Daud!” Lalu Israel pergi ke kemahnya masing-masing.
II Samuel
There, a wicked man invited [men to join him]. His name was Shevah, the son of Bichri a man of Yemini. He blew the shofar and said, "We have no part of Dovid, we have no inheritance with the son of Yeshai. Yisroel, every man should return to his home.